Już od czterech lat odpowiada Pan za serwis samochodów uczestniczących w GT Polonia. Jak wyglądało tegoroczne spotkanie?

GT Polonia to niezwykle ważne wydarzenie dla skandynawskich kierowców aut Gran Turismo. Przyjazd na tor w Poznaniu, daje im niezwykłą okazję do poprawienia własnych umiejętności oraz skorzystania z potencjału jaki mają w sobie auta GT – jeżdżąc na co dzień po publicznych drogach samochodami takimi jak Ferrari Enzo, Cobra czy Porsche Carrera GT, nie mają do tego okazji. Dlatego też, impreza ta cieszy się rosnącym zainteresowaniem. W tym roku wzięło w niej udział prawie 70 samochodów, głównie ze Szwecji i Norwegii.

Jak wygląda serwisowanie takich aut?

Serwisowanie takich aut nie jest rzeczą prostą – tutaj żadne auto nie jest seryjne, a każdy z właścicieli zainwestował fortunę w to, aby jego samochód był wyjątkowy. Dlatego też zabierając się do pracy musimy bardzo dokładnie przemyśleć każdy ruch. Dużą rolę odgrywają także narzędzia. W pit lane korzystamy z profesjonalnych narzędzi Neo, które dzięki swoim parametrom umożliwiają nam szybką i skuteczną pracę. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż są one przechowywane w specjalnych skrzyniach, gdzie każdy klucz ma swoje miejsce. To pozwala na zachowanie ładu i porządku, a dzięki temu błyskawiczną reakcję, nawet w najbardziej awaryjnych sytuacjach.

Jakie są najczęstsze powody wizyty w pit lane?

Najczęściej zdarza się nam wymieniać opony oraz klocki hamulcowe. Ale z powodu tych ostatnich zdarzyło nam się również naprawiać pęknięty wahacz Corvetty Z06 – podczas jazdy zużyte zostały klocki hamulcowe i na jednym z zakrętów, samochód najzwyczajniej w świecie wyleciał z toru, poważnie uszkadzając przy tym zawieszenie. Poza tym zdarzało się nam również zmieniać płyn hamulcowy z „cywilnego” na sportowy, czy dostrajać zawieszenie. Przy czym to ostatnie jest niezwykle delikatną i wymagającą sprawą, ponieważ należy je dostosować do poziomu umiejętności kierowcy. Ogólnie rzecz biorąc musimy być gotowi na wszystko – spawanie, dorabianie, klejenie. Części do tych samochodów nie kupi się w najbliższym sklepie.

Jaki samochód zrobił na Panu największe wrażenie?

Po tylu latach spędzonych przy Ferrari czy Porsche ciężko jest mi odpowiedzieć na to pytanie, bo w pewnym sensie człowiek się uodparnia na ich urok. Gdybym jednak miał wskazać jakiś model, to byłby to uczestniczący w tegorocznej edycji Ford GT40 z 1966 roku. To niezwykle proste i surowe auto wyścigowe. Silnik, koła, hamulce. Żadnej elektroniki czy wygód – nawet siedzenie, to w zasadzie aluminiowa wytłoczka poszyta materiałem. Słowem: samochód w najczystszej postaci, którego osiągi zależą tylko od umiejętności kierowcy. A właściwie tego, czy nad nim zapanuje.

Czego w takim razie można Panu życzyć - skoro nie marzy Pan o samochodach?

Najważniejszym dla mnie jest to, aby dokładnie tyle samochodów, ile przyjechało na własnych kołach, było w stanie wrócić do swojego garażu. Oczywiście po to, żeby za rok wrócić na Tor Poznań.